Praca zdalna a identyfikacja odwiedzających

Wizyta z biura przychodzi przez sieć należącą do firmy, więc można ją przypisać tej organizacji. Wizyta z domowego biura przychodzi przez prywatną umowę szerokopasmową należącą do gospodarstwa domowego i administrowaną przez dostawcę internetu. W tym sygnale nie ma informacji o pracodawcy, którą dałoby się rozwiązać.

Firmowe sieci VPN to wyjątek potwierdzający regułę: gdy zdalny pracownik jest połączony przez VPN swojej firmy, ruch wychodzi z sieci firmowej i jest identyfikowany normalnie. To, czy tak się dzieje, zależy od konfiguracji IT odwiedzającego, a nie od czegokolwiek, na co ty lub my mamy wpływ.

Gdy połączenie rozwiązuje się do sieci konsumenckiej lub operatora, lead.box oznacza je jako dostawcę internetu zamiast przypisywać do firmy. To celowe. Alternatywa — wybranie firmy, która wiarygodnie pasuje do danego regionu lub zakresu adresów — wypełniłaby twój pipeline accountami, które nigdy cię nie odwiedziły.

Warto czytać taką etykietę jako informację, a nie porażkę. Blok wizyt oznaczonych jako dostawca na twoich stronach dokumentacji mówi ci, że twoja publiczność research'uje z domu; skok takich wizyt po kampanii płatnej mówi, że kampania dotarła do ludzi na prywatnych urządzeniach. Oba to konkretne wnioski, żaden z nich nie wymaga zmyślonej nazwy firmy.

Praktyczne podejście to przestać traktować identyfikację jako jedyny sygnał i bardziej świadomie korzystać z danych na poziomie firmy, które faktycznie otrzymujesz.

Praca zdalna to główny powód, dla którego wskaźniki identyfikacji ustabilizowały się tam, gdzie są — i to jest nieodwracalne. Każdy dostawca, którego liczby wydają się tym niedotknięte, albo dopasowuje zbyt luźno, albo identyfikuje urządzenia w wielu witrynach — oba te podejścia kosztują cię jakość danych albo obronną pozycję w kwestii prywatności.

Rozsądnym celem nie jest wyższy wskaźnik, lecz wiedza, które realne firmy są zainteresowane tym, co sprzedajesz. To da się zmierzyć na własnym ruchu w ciągu kilku tygodni.